1.3 Suriname en de WIC
1.3 Suriname en de WIC
De tijd van regenten en vorsten
Lesson duration is: 45 minItems in this lesson
1.3 Suriname en de WIC
De tijd van regenten en vorsten
Leerdoelen
Wat de rol van de WIC was in de 17e en 18e eeuw
Hoe Suriname een kolonie van Nederland werd
Onder welke omstandigheden de slaafgemaakten werkten op de kolonie.
De WIC en de strijd tegen Spanje
De West-Indische Compagnie (WIC) werd in 1621 opgericht.
De WIC was een Nederlandse organisatie die zich bezighield met handel, oorlog en kolonisatie.
Een belangrijk doel was het verzwakken van Spanje, de grote vijand van de Nederlandse Republiek.
Daarom viel de WIC Spaanse schepen en handel aan en veroverde gebieden.
De WIC wilde daarnaast zelf gebieden en handelsposten veroveren.
Fort Elmina en de WIC
De WIC kreeg een handelsmonopolie in onder andere West-Afrika.
De WIC veroverde Fort Elmina aan de kust van West-Afrika.
Vanuit het fort werd gehandeld in goud en tot slaaf gemaakte Afrikanen.
Fort Elmina werd een belangrijk handelspunt voor de WIC.
Vanuit West-Afrika werden tot slaaf gemaakte mensen naar Amerika vervoerd.
Nederland verovert Suriname
In 1667 veroverde Nederland Suriname op Engeland tijdens een oorlog tussen beide landen.
Na de oorlog maakten Nederland en Engeland afspraken over hun kolonies.
Nederland hield Suriname, terwijl Engeland Nieuw-Amsterdam kreeg.
Nieuw-Amsterdam heet tegenwoordig New York.
Suriname werd hierdoor een Nederlandse kolonie.
De Sociëteit van Suriname
Suriname was voor Nederland belangrijk omdat er op grote plantages geld verdiend kon worden.
In 1683 richtten de WIC, de stad Amsterdam en een rijke Nederlander de Sociëteit van Suriname op.
De Sociëteit was verantwoordelijk voor het besturen en beschermen van Suriname.
De Sociëteit zorgde er ook voor dat de plantage-economie kon groeien.
De Sociëteit bestuurde Suriname tot 1795.
Suriname als plantagekolonie
Nederlandse en andere West-Europese kolonisten richtten honderden plantages op.
Op de plantages werden vooral koffie en suikerriet verbouwd.
Later werd ook cacao verbouwd.
Voor het zware werk haalde Nederland mannen, vrouwen en kinderen uit Afrika die tot slaaf werden gemaakt.
De plantage-eigenaren verkochten de landbouwproducten vervolgens in Europa.
In 1735 waren er ongeveer 440 plantages in Suriname.
De overtocht naar Suriname
Nederland vervoerde in totaal ongeveer 550.000 Afrikanen over de Atlantische Oceaan.
Daarvan gingen meer dan 275.000 naar Suriname.
De mensen zaten opeengepakt en vastgeketend in de schepen.
Veel mensen stierven tijdens de overtocht door ziektes, mishandeling en slechte omstandigheden.
Gemiddeld stierf 10 tot 12 procent van de slaafgemaakten tijdens de reis.
Slavernij op de plantages
Slaafgemaakten werkten zes dagen per week, vaak ook ’s nachts.
Ze werden met stokken en zwepen gedwongen hard te werken.
Het werk was zwaar en gevaarlijk, bijvoorbeeld bij het kappen van suikerriet.
Ze kregen te maken met ziektes, mishandeling en zware straffen.
Sommigen probeerden te ontsnappen naar het bos.
Marrons en verzet
Slaafgemaakten die wegliepen werden marrons genoemd.
Veel marrons vluchtten naar het bos, waar zij eigen gemeenschappen vormden.
Sommige groepen vielen plantages en huizen van witte eigenaren aan om te overleven.
Marrons verzetten zich actief tegen de slavernij en het koloniale bestuur.
Door hun verzet ontstonden soms grotere slavenopstanden.
