PT Plessner: Lachen en wenen
Lachen en huilen zijn bijzondere gedragsuitingen omdat ze niet vallen in de categorie van rationeel gebruik van taal of gebaar. Ze hebben een eruptief karakter (uitbarsting). Het wordt getriggerd door emotie maar je hebt er niet dezelfde controle over als woede of liefdesgevoelens. De uitingsvormen lachen en huilen passen bij andere vegetatieve processen zoals braken of blozen. Sommige dieren lijken te glimlachen of janken maar dat is net zo min echt, als de gedwongen lach van een geesteszieke.
Het lachen of wenen van mensen toont de verhouding tussen de mens met zijn lichaam; het openbaart zich als onbeheerste uitbarsting van een verzelfstandigd lichaam. De mens geeft zich over aan wat er lichamelijk gebeurt; vervalt erin. Dit laat een dubbelzinnige verhouding tussen mens en lichaam zien; we zijn als wezen een lichaam, maar ook een wezen ‘in-een-lichaam-ding’. Dit betekent een breuk in de verhouding van de mens tot zijn lichaam.
Een onbeantwoordbare situatie waarvan we niet weten hoe we erop moeten reageren maakt dat we gaan lachen of wenen. Als we hierin vervallen is de speelruimte om te bepalen hoe we onze gedachten of emoties willen uiten weg.