Computerles
In hetzelfde dorpje komt in die tijd Javier (43) wonen. Hij was ooit zakenman en reisde de hele wereld over, tot hij besloot om terug te gaan naar het plaatsje waar hij opgroeide om de arme mensen daar te helpen. Geld verdienen hoeft hij niet, dat heeft hij in zijn leven al genoeg gedaan. Op een dag spreekt Javier de juf van school. Ze vertelt dat ze van de minister van onderwijs een heleboel computers heeft gekregen, maar dat niemand in het dorpje weet wat ze ermee kunnen doen. Javier biedt aan om computerles te geven. Al snel is Javier een heel geliefde meester voor alle kinderen uit het dorp.
Op vakantie
En dus ook voor Gabriel. Javier en Gabriel kunnen het goed vinden en trekken ook na schooltijd veel met elkaar op. Dan wordt de oma van Gabriel erg ziek en gaat dood. Niemand meldt zich om voor Gabriel te zorgen, dus besluit Javier dat te doen. ‘We waren al
zo vaak samen, en ik wilde voorkomen dat hij naar een pleeggezin ver weg moest. In dit dorp is Gabriel opgegroeid en hier hoort hij thuis.’ Javier doet alles voor Gabriel. Hij wordt opgenomen in Javiers familie, krijgt er neefjes en nichtjes bij en gaat voor het eerst van zijn leven op vakantie.
Papá-profe
Iedereen is blij. Maar één ding bleef onduidelijk: Wat vond de rechter er eigenlijk van? Want een kind adopteren mag niet zomaar. Onlangs kwamen Javier, Gabriel en zijn ouders samen in de rechtszaal om te bespreken wat het beste voor Gabriel is. Daar mocht Gabriel zeggen wat hij zelf eigenlijk het liefste wil. Hij bedacht zich geen moment: bij Papá-profe (papa meester) wonen! De rechter besliste dat Javier en
Gabriel vanaf nu offi cieel bij elkaar horen. Hopelijk leven de kersverse vader en zoon nog lang en gelukkig. Net als in echte sprookjes.