De figuren in het verhaal proberen hun realiteit te ontkennen. De nazi's ontkennen dat de oorlog ten einde komt, Karl ontkent wat er met Ernst is gebeurd, Reinhart liegt glashard over de waarheid en Christine kruipt liever onder de dekens en hoopt dat het probleem zich vanzelf oplost. Het is gemakkelijker om te doen alsof de wereld niet op het punt staat in chaos te ontwaren, dan om de realiteit te confronteren.
Wat zegt jouw instinct? Wat doe jij wanneer je wordt geconfronteerd met een ongemakkelijke realiteit? Kun je je zo'n situatie herinneren en wat deed je toen? Heeft het zin om te liegen, te vluchten of te vechten, of is er misschien een andere aanpak?