De-escalerend handelen bij crisissituaties in de zorg

De-escalerend handelen bij crisissituaties in de zorg

1 / 29
volgende
Slide 1: Slide
newEditorVpkMBOStudiejaar 2

In deze les zitten 29 slides, met interactieve quizzen en tekstslides.

time-iconLesduur is: 60 min
Dit is niet oké

Onderdelen in deze les

De-escalerend handelen bij crisissituaties in de zorg

Wat weet je al over het voorkomen en aanpakken van crisissituaties in de zorg?

Aan het einde van deze les kun je:

Een signaleringsplan toepassen en de-escalerend werken om crisissituaties te voorkomen, effectief communiceren met alle betrokkenen, adequaat handelen conform procedures, en constructief evalueren.

Escalaties en de-escalerend werken

Herken de fasen van een escalatie en onderneem passende de-escalerend acties om te voorkomen dat een moeilijke situatie verergert.

Stappen bij de-escalerend werken


Een signaleringsplan bestaat uit twee delen:

  1. De beschrijving van de eerste symptomen van de crisis (in fasen). Bijvoorbeeld fase 1: onrustig heen en weer lopen.

  2. Een beschrijving van wat de zorgvrager, naasten of zorgverleners kunnen doen tijdens de crisis (in fasen). Bijvoorbeeld fase 1: ga met de zorgvrager in gesprek en vraag wat hij voelt.

Algemene preventieve maatregelen

Communicatie

Bouw een vertrouwensband via rustige, consequente communicatie, zeker bij dreigende escalatie.

Voorzieningen

Rustige omgeving, voldoende dagbesteding, duidelijke afspraken en goed geschoolde medewerkers.

Handelen tijdens een crisis

Volg de procedure

schakel direct hulp in,

gebruik korte heldere communicatie verdeel taken.


Veiligheid is prioriteit.

Communicatie met de zorgvrager

Functioneel, vriendelijk, duidelijk en rustig spreken.


Wat wordt bedoeld met een Functioneel communicatie?





Wettelijke kaders bij crisis

Ken de Wvggz, Wzd en WGBO. Deze wetten waarborgen de rechten van zorgvragers en regelen onvrijwillige zorg in crisissituaties.

Crisis bij somatische problemen

Orthostatische hypotensie

Vallen

Dehydratie

Delier

Intoxicatie

Orgaanfalen



Risicofactoren voor valincidenten




Intrinsieke en extrinsieke factoren


Twee veelvoorkomende oorzaken


  • orthostatische hypotensie (snel dalende bloeddruk bij het staan)

  • medicatie met als bijwerking versuftheid

Dehydratie


Vormen van dehydratie


  1. hypertone dehydratie .

  2. isotone dehydratie.

  3. hypotone dehydratie

Slide titel

Dehydratie ontstaat door:

  • vochtverlies, zoals diarree, braken, fors bloedverlies, tweede- en derdegraadsbrandwonden, heel veel zweten en medicatie (plastabletten)

  • onvoldoende opname van vocht bij hitte of zwaar werk

  • koorts

  • gebruik van laxeermiddelen

  • bepaalde aandoeningen, zoals diabetes mellitus (suikerziekte), diabetes insipidus (aandoening van de hypofyse) en de ziekte van Addison (aandoening van de bijnier). Deze aandoeningen zorgen ervoor dat de zorgvrager meer moet plassen. Daarmee veroorzaken ze uitdroging.

Risicogroepen

Risicogroepen voor uitdroging zijn baby’s en ouderen.

Hoe kun je dehydratie herkennen?

Controleer bij het vermoeden van dehydratie de volgende zaken:

  • de huidturgor

  • polsfrequentie

  • bloeddruk

  • aanwezigheid van duizelingen

  • aanwezigheid van krampen

Handelen bij (mogelijke) dehydratie


Als je dehydratie vermoedt, schakel je direct de arts in. Als de toestand van de zorgvrager sterk verslechterd is, doe je in afwachting van de arts controles volgens ABCDE!

Acute verwardheid (delier)



Wat is een delier?

Delier

Een delier is een acute verwardheid die ontstaat door een lichamelijke aandoening. Symptomen van een delier kunnen op verschijnselen van dementie lijken, maar het is geen dementie.

Oorzaak

De oorzaak van een delier is altijd een lichamelijke aandoening.


Door lichamelijke aandoening kunnen neurotransmitters ontregeld raken.

Welke lichamelijke aandoeningen kunnen Delier veroorzaken?

  • infecties en ontstekingen (urineweginfecties, luchtweginfectie)

  • voedings- en vochttekort (dehydratie, zouttekort, vitaminetekorten)

  • overdosering en vergiftiging (overdosering van bepaalde medicijnen, te veel alcohol drinken)

  • grote operaties, narcose

  • kwaadaardige aandoeningen

  • lichamelijk trauma (bijvoorbeeld hoofdletsel)

  • organen die niet meer goed werken (bijvoorbeeld de alvleesklier die geen insuline meer aanmaakt)

  • blaasretentie (achterblijven van urine in de blaas omdat iemand niet meer kan plassen of slechts kleine beetjes)

  • sepsis (bloedvergiftiging)




Vaststellen van een delier

  1. bewustzijnsstoornissen (wisselende aandacht en concentratie; de persoon is afwisselend helder of suf)

  2. cognitieve stoornissen (desoriëntatie in tijd, plaats en persoon, geheugen en taalstoornissen)

  3. een acuut begin (binnen uren of dagen) en een wisselende heftigheid van de symptomen in de loop van de dag

  4. samenhang tussen psychische symptomen en een lichamelijke aandoening


De DOS (Delirium Observatie Screening) is een meetinstrument om een delier vroeg te herkennen of kritisch te volgen.

Reflectie en afspraken voor de toekomst