Audiometrie

MTH, blok 3, les 3

1 / 22
volgende
Slide 1: Slide
newEditorMedisch technisch handelenMBOStudiejaar 1

In deze les zitten 22 slides, met tekstslides.

time-iconLesduur is: 60 min
Dit is niet oké

Onderdelen in deze les

MTH, blok 3, les 3

Onderwerpen

  • Audiometrie.

Audiometrie

Audiometrie: meten van het gehoor.

Doel: opsporen van gehoorverlies.

Audiogram: de registratie van de test


Waar wordt een audiometrie uitgevoerd?

  • Huisartsenpraktijk

  • Poli KNO (ook kinderen 4-6 jaar)

  • ARBO dienst: preventief

  • GGD / JGZ: preventief

  • Audiologisch centrum



https://youtu.be/4Jyn21aJkzc  

Manieren om het gehoor te testen:


  • Toonaudiometrie 

  • Spraakaudiometrie


Dit geeft niet alleen een beeld van de ernst van het gehoorverlies, maar ook van het soort gehoorverlies.

Db (decibel): hardheid van het geluid. 


Fluisteren = 30 dB 

Normaal praten = 60 dB 

Schreeuwen = 80 dB 

Vrachtwagen = 90 dB 

Boormachine = 110 dB 


80 dB kan schade aan het slakkenhuis geven.  

Bij 85 dB is bescherming verplicht. 


Hz (Herz): toonhoogte. 


Bij de audiometrie is de volgorde:  

1000, 1500, 2000, 4000, 6000, 8000, 250 en 500 Hz. 


De menselijke spraak bevindt zich in 1000, 2000 en 4000 Hz. 


Vormen van gehoorverlies

De KNO-arts onderscheidt drie soorten gehoorverlies:


  • Geleidingsgehoorverlies

  • Zenuwgehoorverlies

  • Gemengd gehoorverlies

Geleidingsgehoorverlies (conductief gehoorverlies).

 

  • Het geluid wordt niet goed doorgegeven naar het slakkenhuis.

  • Bij afwijkingen in het uitwendig oor of in het middenoor. 



Oorzaken van een geleidingsgehoorverlies:


Een aandoening van:  

  • de gehoorgang (bijvoorbeeld te veel oorsmeer),  

  • het trommelvlies (bijvoorbeeld een gaatje),  

  • het middenoor (bijvoorbeeld door ophoping van slijm of pus bij een middenoorontsteking) of  

  • de gehoorbeenketen (bijvoorbeeld een onderbreking, otosclerose). 

Zenuwgehoorverlies (perceptieverlies). 


  • de geluiden klinken zachter, 

  • de geluiden kunnen ook enigszins vervormd worden, waardoor ze soms niet normaal klinken. 

  • Harde geluiden kunnen pijnlijk of onaangenaam zijn voor het oor (hyperacusis). 


Oorzaken van zenuwgehoorverlies:


Een aandoening van: 

  • het slakkenhuis (bijvoorbeeld bij ouderdom, doorbloedingsstoornis, infectie), 

  • de gehoorzenuw (bijvoorbeeld na hersenvliesontsteking, brughoektumor) of 

  • de hersenen. 


Gemengd gehoorverlies. 


Van een gemengd gehoorverlies spreekt men, 

wanneer er zowel een geleidingsgehoorverlies als een zenuwgehoorverlies is. 


Contra indicaties om een audiometrie uit te voeren.


  • oorprop (uitspuiten -> nieuwe afspraak)

  • bovenste luchtweginfectie *

  • infectie van de gehoorgang *

  • middenoorontsteking *

  • gaatje in het trommelvlies *

  • * na 6-8 weken een nieuwe afspraak


Toonaudiometrie.

  •  bij iedere patiënt met gehoorproblemen

  • er worden kort (niet langer dan 2 seconden tonen aangeboden 

  • de patiënt geeft aan welke tonen worden gehoord 

  • de onderzoeker gaat na hoe zacht het geluid gemaakt kan worden om net gehoord te worden 

  • vaak wordt het herhaald met een trilblokje achter het oor

  • beide oren worden afzonderlijk getest

Drempelaudiometrie.


  • De specifieke methode die binnen de toonaudiometrie wordt toegepast om de drempel (de grens) te vinden.

  • Zo wordt een drempel bepaald van de geluiden van verschillende toonhoogten die nog net worden waargenomen.

  • Bij kinderen (4-19 jaar) die verdacht worden van perceptiegehoorverlies.



Spraakaudiometrie.

Bij gehoorverlies neemt ook het vermogen af om gesproken woorden te verstaan.  

We spreken van een afname van het “spraak verstaan”.  

Om er achter te komen hoe groot het verlies aan spraak verstaan nu feitelijk is, krijgt de patiënt via de koptelefoon een reeks losse woorden te horen waarbij gevraagd wordt om zo goed mogelijk na te zeggen wat verstaan is. 

Spraakaudiometrie.


Deze woorden worden steeds zachter gemaakt, net zo lang tot er nauwelijks meer iets van wordt verstaan. 


Het is vooral dit spraakaudiogram dat duidelijk maakt of een patiënt baat kan hebben van het gebruik van een hoortoestel.