De grote drie
W.F. Hermans
Harry Mulisch
Gerard Reve
De grote drie
W.F. Hermans
Harry Mulisch
Gerard Reve
Gerard Reve (1923-2006)
Gerard Reve
Provoceert
Doet alsof gefingeerde gebeurtenissen werkelijkheid zijn
Controversieel (ezelsproces)
We lezen een fragment uit de roman De avonden (1947) van Gerard Reve.
Voorbeeld
Gerard Reve – De avonden
Het was nog donker, toen in de vroege morgen van de tweeëntwintigste december 1946 in onze stad, op de eerste verdieping van het huis Schilderskade 66, de held van deze geschiedenis, Frits van Egters, ontwaakte.
Harry Mulisch
1927-2010
§76
- Deel van De grote drie
- Een van de grootste naoorlogse schrijvers
- Mediafiguur
- Schreef romans, toneelstukken, reisverslagen, autobiografische boeken, essays, gedichten en reportages
- Engagement
"Ik ben de Tweede Wereldoorlog."
“Zowel de agressor als het slachtoffer zitten in mijn bloed.”
Info
Geboren in 1927 te Haarlem
Vader was collaborateur, moeder Joods (opvoeding door huishoudster Frieda Falk)
1936: scheiding ouders
Na 1959: roman kwam op de achtergrond, realiteitsbeschrijving op de voorgrond (De zaak 40/61 bijv.) --> engagement (Cubacrisis)
1975: Twee vrouwen / 1982: De aanslag / 1992: De ontdekking van de hemel / 2000: Siegfried: een zwarte idylle
Ontving alle literaire prijzen die er in Nederland zijn (en zelfs een Oscar)
Centrale thema's
De mens wordt gedreven door krachten die hij niet kan beheersen, vaak niet eens kent.
De ingewikkeldheid van begrippen als ‘goed’ en ‘kwaad’ en ‘schuld’
Toeval bestaat niet
Veel toespelingen op mythes, filosofie en kunst
Zijn werk wordt bestempeld als: visionair, fantastisch en geheimzinnig.
Periode I: mythische periode (tot 1959)
Periode II
Vanaf 1959 schrijft hij geen romans meer en begint zijn geëngageerde periode. Mulisch was een groot bewonderaar o.a. van Fidel Castro.
Periode III
Vanaf ±1970
Toegankelijke periode
Willem Frederik Hermans
1921-1995
Thematiek van Hermans
De mens is een wezen dat geen echte greep op de
realiteit heeft,
chaos overwint
Hoofdpersonen in het proza van Hermans
Bezien wereld met cynisme en wantrouwen én
zijn vaak zelf ook niet te vertrouwen.
zoals Osewoudt in De donkere kamer van Damokles en de ik-figuur in Het behouden huis