Het ontstaan van gletsjers
► Duizenden jaren geleden waren de Alpen bedekt met enorme gletsjers, rivieren van ijs die langzaam van de hellingen naar beneden gleden. In die tijd was de gemiddelde zomertemperatuur 10° lager dan nu. Tijdens deze ijstijd of glaciaal staken alleen de bergtoppen van meer dan 2.000 m boven het ijs uit. Grote meren in de Alpenlanden, zoals het Lago di Garda (Gardameer), het Lago Maggiore en het Lago di Como (Comomeer), zijn door die gletsjers uitgeslepen. Later, na het einde van de ijstijd, zijn ze volgelopen met smeltwater.● In een ijstijd valt veel neerslag in de vorm van sneeuw. Door telkens te ontdooien en bevriezen verandert de sneeuw in de loop der jaren in firn: korrelige, overjarige en ijsachtige sneeuw. Op lagergelegen plaatsen hoog in de bergen hoopt de firn zich op en vormt een firnbekken: het begin van een gletsjer.● De restanten van de gletsjers uit de ijstijd liggen nog steeds in de Alpen. Op de foto van figuur 8 zie je dat een gletsjer er aan de oppervlakte grauw uitziet. Dit komt doordat het ijs is vermengd met veel stof en puin van gesteenten. Dit is afkomstig van de omliggende bergwanden. Door mechanische verwering zijn veel stenen naar beneden gevallen. Dit puin komt op en in het ijs terecht en wordt meegevoerd. Het meeste puin ligt aan de randen van de gletsjer. Behalve deze zijmorenen zijn er ook grondmorenen. Dit gletsjerpuin ligt onder het ijs. Aan het eind van de gletsjer liggen de eindmorenen (figuur 9).