diversiteit als pedagogische kracht

• newEditor
• Verzorgende
• MBO
• Studiejaar 3

diversiteit als pedagogische kracht

Roze

geel

Mo werkt als scooterbezorger bij een pizzeria en verdient € 12,- per uur.

Om een nieuwe telefoon te kunnen kopen, moet hij dit weekend minimaal € 150,- bruto verdienen. Als hem dat lukt, krijgt hij van zijn ouders een extra bonus van € 25,- cash.

 

Zijn gewerkte uren dit weekend zijn:

·        Op vrijdagavond werkt hij 4 uur.

·        Op zaterdagavond werkt hij van 16:00 uur tot 22:30 uur. Tussendoor heeft hij 30 minuten onbetaalde pauze.

·        Op zondagavond werkt hij nog eens 3 uur.

 

De Vraag:
Heeft Mo genoeg verdiend voor de bonus, en wat is zijn totale verdiende bedrag (loon + eventuele bonus) van dit weekend?

30

second

add30s

5

minute

00

second

add30s

De Stapsgewijze Uitwerking

Stap 1: Bereken de gewerkte uren per dag

·        Vrijdag: 4 uur

·        Zaterdag: Van 16:00 tot 22:30 uur is 6,5 uur. Min 30 minuten (0,5 uur) onbetaalde pauze = 6 uur

·        Zondag: 3 uur

Stap 2: Bereken het totale aantal gewerkte uren

·        4 uur + 6 uur + 3 uur = 13 uur in totaal.

Stap 3: Bereken het verdiende loon

·        13 uur × € 12,- per uur = € 156,-

Stap 4: Controleer de bonus en bereken het eindtotaal

·        De grens voor de bonus was € 150,-. Mo heeft € 156,- verdiend, dus ja, hij krijgt de bonus van € 25,-.

·        Totaal bedrag: € 156,- + € 25,- = € 181,-

Het Antwoord: Ja, Mo heeft recht op de bonus. Zijn totale verdiende bedrag is € 181,-.

 

Wat deed de combinatie van de som en de tijd die je kreeg met jouw kans om te slagen?

we komen hier zo even op terug dus onthoud je antwoord

we gaan nu eerst naar mijn presentatie die gemaakt is voor de cursus diversiteit als pedagogische kracht

wie ben ik

• Stefanie Schilstra-Meeder;

• 51 jaar oud;

• dochter, (schoon)zus, echtgenoot en moeder;

• docent gezondheidszorg en welzijn;

• mbo, 9 jaar werkzaam als mbo docent;

• onderwijsontwikkelingen;

• studenten coördinator;

• keuzedelen;

• beroepsopleidende leerweg (bol) en beroepsbegeleidende leerweg (bbl).

"Goedendag allemaal. Mijn naam is Stefanie Meeder, 51 jaar oud en inmiddels negen jaar werkzaam in het mbo als docent Gezondheidszorg en Welzijn (LC-functie), studieloopbaanbegeleider en studentcoördinator binnen mijn mbo-organisatie. Wat u ziet, is wat u krijgt: ik sta voor openheid, directheid en hanteer een Rotterdamse

no-nonsens mentaliteit.

mijn professionele ik

• Zelfonderzoek als startpunt voor professionele groei

• constructen (daadkrachtig, ontwikkelingsgericht, plichtsgetrouw vs. onverschillig, afwachtend, slachtoffergedrag)

• Sturingsneiging / Snel oordelen

• Reflectie

• Eigenaarschap van de student

• Gedragsverandering: bewust pauzeren, vertragen en loslaten

• Professionele stijl: open, direct en no-nonsense

In het kader van deze master ben ik gestart met een diepgaand zelfonderzoek middels een constructenonderzoek. Daarin heb ik mijn impliciete constructen — zoals daadkrachtig, ontwikkelingsgericht en plichtsgetrouw tegenover onverschillig, afwachtend of slachtoffergedrag — expliciet geanalyseerd. Uit dit onderzoek bleek dat ik de neiging heb om sterk sturend op te treden en snel te oordelen wanneer studenten onvoldoende eigenaarschap tonen. Naar aanleiding hiervan ben ik mijn handelen gaan reflecteren om te doorgronden hoe deze constructen mijn gedrag sturen. Dit heeft mij tot het inzicht gebracht dat de student minder gestuurd kan worden en dat de verantwoordelijkheid meer moet worden teruggelegd bij de student zelf, waarbij ik niet uit het oog verlies dat sommige studenten hierin nog moeten groeien. Dit inzicht heeft geleid tot een concrete verandering in mijn professioneel handelen: ik heb geleerd om mijn sturingsneiging bewust te pauzeren, te vertragen en de student allereerst zelf de eigenaar te laten blijven van het eigen leerproces."

Mijn opvattingen over diversiteit en didactisch handelen

• Inclusie / Gelijkwaardigheid;

• flexibele identiteit (vastliggende vs. beweeglijke factoren);

• ervaringsdeskundigheid;

• inlevingsvermogen in studenten;

• eerst de relatie, dan pas de prestatie;

• loslaten van sturing / vertragen / eigen verantwoordelijkheid van de student;

• praktische vertaling / laagdrempelige taalontwikkeling

"Mijn visie op diversiteit en didactisch handelen is diep geworteld in mijn eigen levenservaring en mijn praktijk als docent. Inclusie betekent voor mij dat je een student nooit beoordeelt op een los kenmerk, afkomst of een eerste indruk. Iemands identiteit is een dynamisch geheel van vastliggende en beweeglijke factoren. Door mijn eigen ingrijpende ervaringen met een auto-ongeval, een latere ADHD-diagnose en de uitdagingen rondom dyslexie in mijn jeugd, weet ik hoe het voelt om te navigeren door belemmeringen. Dit zorgt voor een groot inlevingsvermogen in kwetsbare studenten en vormt de basis van mijn belangrijkste mantra: 'Eerst de relatie, dan pas de prestatie'. Oprechte verbinding, gelijkwaardigheid en een veilige basis zijn voor mij noodzakelijk voordat een student kan groeien. Ik heb inmiddels geleerd om mijn eigen sturingsneiging en oordeel bewust te pauzeren, te vertragen en de verantwoordelijkheid van het leerproces bij de student zelf te leggen. Deze visie vertaal ik direct naar concrete, praktische handelingen in de les. Omdat ik uit eigen ervaring weet hoe noodzakelijk taalontwikkeling is en hoeveel onzekerheid dat kan opleveren, begin ik mijn lesdagen altijd bewust met een kwartiertje zelfstandig lezen. Zo bied ik op een laagdrempelige en veilige manier structuur waarin studenten kunnen werken aan hun taalvaardigheid en zelfvertrouwen."

mijn praktijk en plaats hiervan in de samenleving

• Eerst de relatie, dan pas de prestatie

• Juridische en maatschappelijke kaders

• Wet WEB (passend onderwijs) & Wet verbetering rechtsbescherming mbo-studenten

• Veilige, motiverende leeromgeving

• Veiligheid en vakmanschap

"De kern van mijn visie op de pedagogische opdracht wordt gevormd door mijn leidende mantra: 'Eerst de relatie, dan pas de prestatie'. Wanneer we dit spiegelen aan maatschappelijke en juridische kaders — zoals het UNESCO-rapport en de Werkagenda Route naar inclusief onderwijs 2035 — zien we duidelijke wetgeving rondom inclusie. In het mbo wordt dit concreet gestuurd door twee belangrijke wetten: ten eerste de Wet WEB, die mbo-instellingen verplicht om passend onderwijs te bieden, en ten tweede de Wet verbetering rechtsbescherming mbo-studenten, die de rechten op het gebied van begeleiding en rechtsbescherming waarborgt. Om deze inclusieve opdracht in de praktijk handen en voeten te geven, sluit ik aan bij de opvattingen van Marzano (2009) en Ros (2020). Zij benadrukken het belang van een veilige, motiverende leeromgeving waarin studenten zich gekend voelen, aangevuld met doelgericht docentgedrag zoals heldere klassenstructuren en stapsgewijze instructie. Zo creëer ik een onderwijsomgeving waarin veiligheid en vakmanschap hand in hand gaan."

mijn professionele gedrag en de effecten daarvan op de omgeving

• Complexe dilemma's / Schurende waarden

• Zorgzaamheid / Veilig vangnet versus Professionele integriteit / Grensbewaking

• Normatieve professional / Professionele reflectie

• Zorgreflex / Compassie versus Overnemen van verantwoordelijkheid

• Persoonsvorming (subjectivering)

• Eigen verantwoordelijkheid van de student / Begeleiden in plaats van redden

"Het toepassen van deze kaders in de praktijk brengt onvermijdelijk complexe dilemma's met zich mee waarin waarden schuren. Denk aan een praktijkcasus waarin een volwassen student door zware persoonlijke problematiek gedurende de nacht ongewenste berichten stuurde onder invloed van alcohol. In deze situatie botsten mijn waarden zorgzaamheid en het bieden van een veilig vangnet direct met mijn waarde professionele integriteit en de veiligheid in de zorg. Als professional dien ik te reflecteren op mijn eigen handelen. Mijn primaire reflex vanuit de zorg is immers verzorgend en begripvol van aard. Echter, wanneer ik uitsluitend zou handelen vanuit compassie, neem ik de verantwoordelijkheid van de student over en schaad ik daarmee de professionele norm van het vakgebied. Door het concept van persoonsvorming te verbinden aan bewaking van mijn grenzen, heb ik een afweging gemaakt: ik bied een veilige basis, maar hanteer heldere, integere kaders. Ik kan een student niet redden, maar ik kan haar wel begeleiden naar het nemen van eigen verantwoordelijkheid."

mijn visie in verhouding tot de visie in mijn praktijksituatie

• Organisatievisie / MBO-organisatie

• Spanningsveld

• Grenzen van de praktijk

• professional

• Pionieren binnen de kaders / Randen van de wet opzoeken

• Wettelijke marges / Maximale flexibiliteit

• Dialoog binnen het docententeam

Wanneer we mijn onderwijskundige visie op inclusie, relatiegericht werken en eigenaarschap leggen naast de visie van mijn mbo-organisatie, zien we veel herkenning. Binnen onze organisatie wordt er al op een flexibele manier gewerkt aan maatwerk en inclusie. Toch lopen we in de praktijk tegen grenzen aan: ondanks alle flexibiliteit lukt het sommige studenten soms simpelweg niet om volledig aan de gestelde mbo-eisen te voldoen. Wij willen als team heel graag ondersteunen, maar worden hierin af en toe belemmerd door wet- en regelgeving.

Als professional ga ik in dit spanningsveld bewust op zoek naar de randen van wat mogelijk is. Omdat ik precies weet hoe ik mij binnen de kaders kan bewegen, zoek ik de ruimte op om maatwerk te bieden zonder daarbij buiten de regels of wetten te treden. Mijn eigen rol hierin is om binnen ons docententeam te pionieren, de dialoog levend te houden en te onderzoeken waar we binnen de wettelijke marges maximale flexibiliteit kunnen benutten voor onze studenten."

Bijdrage van mijn visie op de ontwikkeing van mijn

van mijn praktijksituatie

"Inclusief en sterk mbo-onderwijs vraagt om een continue balans tussen de menselijke maat en professionele kaders."

• Balans tussen de menselijke maat en professionele kaders Inzichten;

• Eigenaarschap van de student (loslaten van sterke sturing);

• De relatie als fundament (diversiteit, inlevingsvermogen, laagdrempelige taalontwikkeling, veilige leeromgeving);

• Professionele vernieuwing (randen van wet- en regelgeving opzoeken voor maximaal maatwerk binnen de MBO-organisatie).

Hiermee kom ik bij de kernconclusie van mijn presentatie: inclusief en sterk mbo-onderwijs vraagt om een continue balans tussen de menselijke maat en professionele kaders. Dit brengt alles samen in drie inzichten: Ten eerste ben ik gegroeid in het loslaten van te sterke sturing, waardoor de student meer eigenaar wordt van het leerproces. Ten tweede vormt de relatie met oog voor diversiteit, inlevingsvermogen en laagdrempelige taalontwikkeling het fundament voor een veilige leeromgeving. En ten derde pionier ik binnen mijn mbo-organisatie door de randen van wet- en regelgeving bewust op te zoeken om maximaal maatwerk te bieden.

we gaan weer even terug naar de som die we aan het begin hebben gemaakt

• Wat deed de combinatie van de som en de tijd die je kreeg met jouw kans om te slagen?

• Als deze som symbool staat voor hoe wij toetsen en examens organiseren, wat valt jullie dan op?

• Als je kijkt naar de ervaring die je net zelf hebt opgedaan met de som, hoe kijken jullie dan naar dit beleid?
  Is een medische indicatie de enige reden waarom iemand meer tijd nodig zou kunnen hebben voor een examen?

• Wat gebeurt er met studenten die die indicatie niet hebben (of kunnen betalen), maar wel de barrière ervaren die groep roze net ervaarde?

• Als we willen dat iedereen een eerlijke kans heeft om te slagen voor een examen, wat zou er dan moeten veranderen aan de manier waarop we tijd en examens indelen?

wat kan er toekomstgericht pragmatisch nog toegevoegd worden aan ons onderwijs mbt inclusief onderwijs

• amn-test;

• wat we bij rekenen doen, verder toepassen;

• Loslaten medisch model

• VN-verdrag handicap

Om onze blik op de toekomst te richten, sluit ik af met een pragmatische blik op wat er nog kan worden toegevoegd aan ons mbo-onderwijs om inclusie verder te versterken. Ten eerste passen we nu al de AMN-test toe om te kijken naar de talenten van studenten in plaats van te focussen op hun belemmeringen. Hiermee brengen we in kaart wie de student werkelijk is en hoe we hen optimaal kunnen begeleiden. Ten tweede: hoe mooi zou het zijn als we de inclusieve inrichting die we nu al bij het examen rekenen hebben gerealiseerd, kunnen doortrekken naar al onze andere examens? En tenslotte vraagt een werkelijk inclusieve toekomst dat we enkel kijken naar de concrete onderwijsbehoefte van een student, zonder dat daar telkens de onderlegger van een medisch model of een officiële diagnose voor nodig is. Pas wanneer we afstappen van het handelen vanuit 'belemmeringen en rugzakjes', bewegen we ons daadwerkelijk in lijn met de uitgangspunten van het VN-verdrag Handicap.

hebben jullie feedback voor mij?

vul het feedbackformulier in!