De Bremer stadsmuzikanten

1 / 8
volgende
Slide 1: Slide
newEditorDramaBasisschoolGroep 2

In deze les zitten 8 slides, met tekstslides.

Dit is niet oké

Onderdelen in deze les

Er was eens een ezel die oud en moe was. Hij wilde niet meer bij zijn baas blijven en ging op weg naar Bremen om muzikant te worden.


Onderweg zag hij een hond langs de weg liggen. De hond hijgde en zag er verdrietig uit.
“Wat is er met jou?” vroeg de ezel.
“Ik ben oud en mijn baas wil mij weg,” zei de hond.
“Kom met mij mee,” zei de ezel. “Dan worden we samen muzikanten!”


De hond liep blij met hem mee.

De ezel en de hond liepen samen verder.
Na een tijdje zagen ze een kat langs de weg zitten. De kat keek heel sip.


“Waarom ben jij zo verdrietig?” vroeg de ezel.
“Ik ben te oud om muizen te vangen,” zei de kat.
“Ga met ons mee!” zei de ezel. “Wij gaan naar Bremen!”
De kat vond dat een goed idee en liep mee.


Met z’n drieën gingen ze verder. Toen zagen ze een haan op een hek zitten. Hij kraaide heel hard.


“Waarom kraai je zo?” vroeg de ezel.
“Morgen willen ze mij opeten,” zei de haan bang.
“Kom met ons mee,” zei de ezel. “Bij ons ben je veilig!”

De haan sprong van het hek en ging mee.

's Avonds kwamen de vier dieren bij een huis in het bos. Binnen brandde er licht.
Ze keken door het raam en zagen rovers aan een tafel vol lekker eten.
“Dat willen wij ook!” fluisterden ze.
Ze maakten een plan en klommen op elkaar om naar binnen te gaan.

De dieren maakten samen heel veel lawaai:
“IAAA! WAF! MIAUW! KUKELEKUU!”


Ze sprongen door het raam naar binnen.
De rovers schrokken heel erg en dachten dat het monsters waren.


Ze renden zo hard ze konden het bos in!

Later, diep in het bos, praatten de rovers met elkaar.


“Ik ga daar nooit meer naar binnen!” zei er één.
“Het huis zit vol enge monsters!” zei een ander.
Ze waren zo bang dat ze niet meer terug durfden.

De dieren bleven in het huis. Ze aten het lekkere eten op en zochten een fijn plekje om te slapen.


De ezel, de hond, de kat en de haan waren blij.


Ze bleven daar samen wonen.

En ze leefden nog lang en gelukkig.