Klinisch redeneren: denken in de zorg
Klinisch redeneren: denken in de zorg
Lesdoelen
Je kunt uitleggen wat klinisch redeneren betekent
Je kunt uitleggen wat het belang is van klinisch redeneren
Je kunt samenvatten welke kennis en vaardigheden je nodig hebt om klinisch te redeneren
Je kunt benoemen wat de verschillende stappen van klinisch redeneren zijn
Je kunt toelichten welke redeneerhulpmiddelen je tot je beschikking hebt tijdens de klinisch redeneerproces
Je kunt uitleggen wanneer je welk redeneerhulpmiddel in een bepaalde situatie kunt inzetten
Wie heeft wat al ingeleverd in de leermeter?
Planning check
Wat weet jij al over klinisch redeneren?
Wat is klinisch redeneren?
Klinisch redeneren is een denkproces.
Je koppelt observaties & metingen aan kennis om te bepalen wat er aan de hand is en welke actie nodig is.
Klinisch redeneren
eigen observaties en interpretaties te koppelen aan medische kennis, om zodoende te beredeneren welke vervolgstap je moet nemen in je handelen
Als je merkt dat er iets niet goed gaat met een zorgvrager, kijk je stap voor stap naar zijn gezondheid.
Je doet metingen, zoals het meten van de bloeddruk of temperatuur, en je let goed op wat je ziet.
Daarna gebruik je jouw kennis en ervaring om te begrijpen wat er aan de hand kan zijn..
Waarom is klinisch redeneren belangrijk?
Het geeft overzicht, helpt keuzes maken, onderbouwt je handelen, verbetert communicatie en verhoogt cliëntveiligheid.
Wat heb je nodig?
Drie onderdelen: vakkennis, praktijkervaring en analytisch vermogen.
Voorbeelden
Vakkennis: Een cliënt is ineens verward. Door je vakkennis weet je dat dit kan passen bij een delier of een urineweginfectie.
Praktijkervaring: Je weet dat mevrouw Jansen normaal vrolijk en actief is. Vandaag ligt ze stil in bed en eet ze niet. Omdat je haar goed kent, merk je direct dat dit niet normaal is.
Analystisch vermogen: Een cliënt is moe, drinkt weinig, heeft een droge mond en een lage bloeddruk. Je legt deze signalen bij elkaar en denkt aan uitdroging.
Het niet-pluisgevoel
Een gevoel dat er iets niet klopt.
Altijd observeren, vragen stellen en vitale functies meten.
Stelling: Je onderbuikgevoel mag je nooit negeren.
Zes stappen van klinisch redeneren
1. Oriëntatie 2. Klinische probleemstelling 3. Aanvullend onderzoek 4. Klinisch beleid 5. Klinisch verloop 6. Evaluatie
Stap 1: Oriëntatie
Je gaat een klinisch beeld vormen door:
verschillende observaties en metingen te verrichten.
anamnese of heteroanamnese (door gerichte vragen te stellen, krijg je een zo helder mogelijk beeld.)
Je kunt hiervoor een redeneerhulpmiddel gebruiken
Redeneerhulpmiddelen
Deze hulpmiddelen helpen je niets te vergeten, gegevens te verzamelen, situaties in te schatten en te communiceren.
Overzicht hulpmiddelen
Observatie & beoordeling
EMV, AVPU, ABCDE, EWS, FAST
Communicatie & uitvragen
AMVIL, VALTIS, SCEGS, SBARR
Stap 2: klinische probleemstelling
De verzamelde gegevens ga je beoordelen door ze te koppelen aan jouw eigen vakkennis over ziektebeelden, bijbehorende symptomen en risico's.
Klinische probleemstelling =
Feitelijke omschrijving van het (vermoedelijke) gezondheidsprobleem van de zorgvrager
Oefening: probleemstelling
Cliënt: koorts, hoesten, saturatie 90%.
Wat is de probleemstelling?
Stap 3: aanvullend onderzoek
Vanuit klinische probleemstelling vraag je je af:
- Welk(e) aanvullend(e) onderzoek(en) is/zijn er nodig?
- Is er een vorm van aanvullend onderzoek die ik kan inzetten?
- Welke vormen van aanvullend onderzoek zou ik de arts kunnen voorstellen?
- Mag/kan een bepaald type aanvullend onderzoek wel of juist niet bij deze zorgvrager worden ingezet?
Aanvullend onderzoek dat je zelf kunt verrichten.
Voorbeeld?
Aanvullend onderzoek dat door andere disciplines wordt verricht. Voorbeeld?
Aanvullende onderzoeken
- Observatie van bewustzijn
- Pijnscore afnemen
- Observatie van huid, wonden en decubitus
- Vochtbalans bijhouden (in- en output)
- Signaleren van verslikken of slikproblemen
- Observatie van mobiliteit en valrisico
- Urine opvangen voor urineonderzoek
- Wondinspectie en -observatie
- Glucose meten
etc.
Stap 4: klinisch beleid
De verantwoordelijkheid voor het medisch beleid ligt bij de arts.
De verpleegkundige / verzorgende is verantwoordelijk voor het opstellen van verpleegdoelen en de verpleegkundige interventies in het verpleegplan/zorgplan
Stap 5: klinisch verloop
Monitor de cliënt: verbetert de situatie, wordt het slechter, ontstaan er complicaties? Waarom blijf je meten?
Verpleegdoel is uitgangspunt
Stap 6: evaluatie
Tijdens het evalueren kijk je gericht terug naar alle onderdelen binnen het proces.
- het gehele team (multidisciplinair)
- je eigen individuele gedachten, vaardigheden en handelingen
Hierdoor ben je steeds bezig om de professionaliteit van de beroepsgroep te vergroten.
Opdracht ABCDE, EWS en SBARR
Vragen?