Een cliënt met Parkinson is gek op breien. Door haar tremoren kan ze dit niet meer goed. Ze wil het echter zo graag, dat ze ondanks al haar frustraties, toch regelmatig die breinaald en bol wol pakt. Als ze zich heel erg concentreert, dan lukt het haar enigszins. Het duurt echter erg lang voor haar. Ze is na een half uur helemaal op. Ook barst ze af en toe in huilen uit, op momenten dat het haar niet lukt. Wat is in jouw ogen het beste voor de cliënt? Welke alternatieven zijn er? Hoe zou jij het gesprek met de cliënt hierover aangaan?